Παρουσίαση στο Μουσείου Κινηματογράφου
Άγιος Λαυρέντιος
Το πράσινο γίνεται κίτρινο και πέφτει!!
Παρουσίαση ποιητικής συλλογής "ΙΚΙ-ΕΚΤΑΝΑ"
Ώρα για τσίπουρο
Πλατεία Χατζίνη (Άγιος Λαυρέντιος)
Παραλία Νέων Μουδα (Σεπτέμβριος 2011)
Δεκέμβριος 2011
Αnatolia Χριστουγεννιάτικο Bazaar
Αnatolia Bazaar 2010
Αλσατία (Πάσχα 2011)
Ελένη Στασινού
Αργολίδα (1η Γενάρη 2012)
Έναστρον
Το κουζλούκι και ο πάππος ο Τζότζος
Βιβλιοπωλείο Αγορά στο Περιστέρι
Ιωάννινα (Μάρτης 2012)
Μέτσοβο
Cultural Club
Στοκχόλμη
Όσλο (Μάρτιος 2011)
Ιταλία (Μιλάνο - Λίμνη Como)
Ψυχές που δεν τις ζέστανε η Αγάπη
Άγιος Λαυρέντιος
Ακροναυπλία
Αρκαδία (Ρούτσι - Λεοντάρι)
Κάντια Αργολίδας
Μηλιές
Το Ναύπλιο μετά τις δέκα το βράδυ
Βυζίτσα (Ιούλης 2012)
Λαύκος - Προμύρι - Πλατανιάς - Κατηγιώργης
Μυλοπόταμος 2012
Έκθεση Βιβλίου 2012 στη Νέα Παραλία της Θεσσαλονίκης
Η πριγκίπισσα που δεν έτρωγε μελιτζάνες

Η πριγκίπισσα που δεν έτρωγε μελιτζάνες

Χρυσούλα Λουλοπούλου
Ο μαγικός σελιδοδείκτης

Ο μαγικός σελιδοδείκτης

Ηρακλής Λαμπαδαρίου
Το αεράκι και η καμινάδα

Το αεράκι και η καμινάδα

Ευρυδίκη Αμανατίδου
Η πολιτεία που δεν είχε Χριστούγεννα

Η πολιτεία που δεν είχε Χριστούγεννα

Ευρυδίκη Αμανατίδου
Τάξη Δημιουργική με Φαντασία αρκετή

Τάξη Δημιουργική με Φαντασία αρκετή

Ηρακλής Λαμπαδαρίου
Ο ήλιος που έχασε το δρόμο του

Ο ήλιος που έχασε το δρόμο του

Ευρυδίκη Αμανατίδου

Ροζ

Πρώτη έκδοση: Δεκέμβριος 2014
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
Διαστάσεις: 14x21
Σελίδες: 144
Τελικά, τι είναι εκείνο που χαρακτηρίζει τον Τηλέμαχο Λιόντα, τον ήρωα του "ΡΟΖ"; Η αυτοπεποίθηση ή η ανασφάλεια, το θάρρος ή ο φόβος; Όλα τον χαρακτηρίζουν, όπως κάθε ανθρώπινο πλάσμα άλλωστε. Αυτό όμως, που τον κάνει ξεχωριστό, είναι η ένταση με την οποία βιώνει κάθε συναίσθημα και κάθε σχέση. Είναι, επίσης, και η ειλικρίνεια με την οποία αντικρίζει την κάθε μέρα της ζωής του. Μια ειλικρίνεια που δεν τη μετανιώνει ακόμα και όταν δεν βρίσκει ανταπόκριση. Αποδέχεται τα ελαττώματα των άλλων, με τον ίδιο τρόπο που συμφιλιώνεται και με τα δικά του. Στενοχωριέται για τα πράγματα που, όταν αλλάζουν, γίνονται πιο απάνθρωπα και εύχεται να μπορούσε να τα "εξανθρωπίσει" με τη ροζ πένα του. Μια ροζ πένα που αναγεννήθηκε μαζί με το σώμα, όταν αποφάσισε να υπακούσει στην ανδρική φύση του. Εξάλλου η λύση -και για τον ίδιο, αλλά και για όλους τους ανθρώπους- είναι, όπως λέει, να περιορίζουν "όσα βλάπτουν την ψυχή". Τελειώνοντας, θα συγχαρώ τον Τάσο Αγγελίδη-Γκέντζο για τη θεατρικότητα της δομής του έργου και θα τον ευχαριστήσω για έναν ακόμα λόγο, ότι μας χάρισε τους ήρωές του, αφαιρώντας από την καθημερινότητά τους τον χρόνο και τη φθορά που αυτός φέρνει, όταν τον μετράμε.